Klasztor


Klasztor pocysterski w Trzebnicy położony w uroczej pagórkowatej okolicy, należy do najstarszych i najpiękniejszych zabytków architektonicznych Śląska, a jego budowle sakralne stanowią niezwykle cenną część dorobku kulturowego tego regionu. Opactwo jest fundacją książęcej pary: Henryka I Brodatego i jego małżonki, św. Jadwigi Śląskiej. Fundacja ta powstała w 1202 roku z przeznaczeniem dla sióstr cysterek i jest najstarszym klasztorem żeńskim na ziemi śląskiej. Główną inicjatorką była św. Jadwiga. Jej rady skłoniły księcia do budowy żeńskiego klasztoru, a realizacja zamiaru Jadwigi, była dowodem jej subtelnej miłości bliźniego i troski o zbawienie dusz. Ponad 600 lat w klasztorze trzebnickim żyły, modliły się i pracowały siostry cysterki. Przez ten długi czas, każda z następnych ksień klasztoru przyczyniła się do upiększenia obiektów klasztornych i kościoła. 13 stycznia 1811 roku w wyniku sekularyzacji siostry cysterki musiały opuścić klasztor. Po kasacie niektóre pomieszczenia klasztoru, zajęły rodziny urzędników. W późniejszym czasie służył jako szpital dla jeńców wojennych, w czasie wojen napoleońskich. Następnie urządzono w nim przędzalnie wełny i fabrykę sukna, okres ten znacznie przyczynił się do zniszczenia tej wspaniałej budowli. W roku 1861 dzięki Opatrzności Bożej pierwsze siostry boromeuszki przybyły do Trzebnicy, aby opiekować się chorymi i potrzebującymi. Dzięki pomocy Zakonu Rycerzy Maltańskich, zajmujących się szpitalnictwem, udało się siostrom boromeuszkom nabyć klasztor trzebnicki na własność, stając się przez to spadkobierczyniami św. Jadwigi, jej życia modlitwy, miłości i ofiary.

_IGP2248
_IGP2251
DSC08151
IMAG0028
/
trzeklasz dach 2xpion
_2105524
O
_IGP2211
_IGP2228
_IGP2237